Լեզուն մարդկային հաղորդակցության միջոց է, հնչյունների, բառերի, քերականական կանոնների մի ամբողջական համակարգ, որը մարդկային հասարակության մեջ օգտագործվում է որպես մտածողության միջոց, հաղորդակցության գործիք:
Հայերենի տարիքը
Հնդևրոպական նախալեզվի տրոհումը սկսել է մ.թ.ա. 6-5 –րդ հազարամյակներում: Դա նշանակում է, որ հնդևրոպացիներից նախահայերի անջատումը և հեռանալը կատարվել է այդ ժամանակ: Բայց դեռ մոտ երկու հազարամյակ էլ անհրաժեշտ էր, որ հնդևրոպացիների այն հատվածը, որին նախահայր են կոչում, թափանցի Հայկական բարձրավանդակ, իրեն ենթարկեն այնտեղ ապրող շուրջ 50 մանր ու միջին ցեղերի և ձևավորի հայ ժողովուրդն ու հայերենը:
Նախագրային հայերենը
Հայոց լեզվի նախագրային շրջանն ընդգրկում է ավելի քան երեք հազար տարվա ժամանակահատված, որի ընթացքում, անշուշտ, հայերենը դարձյալ որոկական փոփոխություններ է կրել, բայց, ցավոք, գրավոր հուշարձանների բացակայության պատճառով այդ փոփոխությունների մասին որևէ կոնկրետ բան չգիտենք: Բավական է ասել, որ հայերենն այդ ընթացքում խանձարուրային վիճակից հասել է մինչև մեր թվարկության 5-րդ դարի բարձր զարգացած լեզվի մակարդակին:
Հայոց լեզվի գրավոր շրջանի զարգացման փուլերը
Մեր թվարկության 5-րդ դարում Մեսրոպ Մաշտոցն ստեղծել է հայկական գիրը, որով սկիզբ է դրվել հայերեն ինքնուրույն և թարգմանական գրականությանը: Այսպիսով` հայերենը ավելի քան մեկուկես հազարամյակի գրավոր հուշարձաններ ունի և աշխարհի հին գրավոր լեզուներից մեկն է:
Ինչպես ամեն մի լեզու, հայերենը ևս ժամանակի ընթացքում փոխվել է. 5-րդ դարից սկսած` նա անցել է զարգացման երեք շրջան` հին (5-11-րդ դարեր` գրաբար), միջին (12-16-րդ դարեր` միջին հայերեն) և նոր (17-21-րդ դարեր` աշխարհաբար):
Երեքշաբթի, 21 Փետրվար 2012 15:30 Վերջին Թարմացում on Երեքշաբթի, 21 Փետրվար 2012 15:34
Նյութը կայքին է տրամադրել ՀԱՍՄԻԿ ՉԱԽԱԼՅԱՆԸ
Մատիտը դանդաղասահ խաղում էր նրա մոմե մատների մեջ ,զգուշորեն ուրվագծելով մի չքնաղ պատկեր:Ժպտում էր նա,ասես իր փոքրիկ մասիկն էր դնում ամեն շարժման մեջ,ապրում էր հավերժական թվացող ոգորևության ուժով:Ջանում էր ամեն անցնող ակնթարթը անմահացնել,չկորցնել,չմոռանալ ոչինչ…
Սրտի դողացող թրթիռների արտացոլանքը թողնում էր ճերմակ էջին:Այնքա~ն սեր ու գորով կար նրա աչքերում,անքա~ն նվիրում ու սպասում,որ լռության էր մատնում բոլոր խոսքերը:
Հուսավառ էր նա, ամենազոր հավատով լցված,սիրատենչ թևեր առած սավառնում էր եթերային ամպերի գրկում,գիտեր ` երբեք իր թևերը չեն կոտրվելու:
